A-niet-A.nl

Copyright © 2009 - 2012 | a-niet-a.nl

Terug naar het hoofdmenu...

Biografie

Anita van Rijn, 1960

Zijnde autodidact ben ik na jaren van werken met gemengde techniek in 1999 begonnen met olieverf en heb ik mij toegelegd op het samenbrengen van vormen en kleuren.

Mijn oudste zoon speelt saxofoon en dit instrument heeft mij zeer geïnspireerd door de combinatie van vormen, materiaal en de licht/schaduweffecten. Een aantal schilderijen stellen sterk vergrote fragmenten van deze saxofoon voor (serie John Coltrane). Daarna volgden schilderijen met composities van de dwarsfluit (serie Eric Dolphy) en de klarinet (serie Ken Peplosvski).

Naast het maken van fragmenten van muziekinstrumenten met primaire en secundaire kleuren stond ook het experimenteren met diverse soorten witte verf in mijn werk centraal. De afgelopen tijd werd ik bovendien geconfronteerd met het begrip "loslaten" in de ruimste zin genomen. Dit hele proces inspireerde mij tot het gevoelsmatig vastleggen van de emoties die bij het doorgroeien in de ontwikkeling van loslaten en ontwikkelen passen.

De emoties die bij dit proces horen heb ik bewust transparant gelaten, alleen het proces van ver- en ontwikkelen in de diverse stadia zijn zichtbaar. Het geeft weer dat alles met elkaar verbonden is en hoe doorzichtig het ook lijkt, het een is niet los te zien van het ander, het loswikkelen van het een is tevens het loslaten van het ander. Aan de andere kant is er het relativeren dat, hoe ingewikkeld het ook soms lijkt, de kern zonder meer zichtbaar blijft. De zeepbel die ik daarna ook in mijn schilderijen heb verwerkt, symboliseert de vergankelijkheid van alles.

Omdat muziek voor mij onlosmakelijk met emoties te maken heeft, ben ik daarna weer teruggekeerd naar de instrumenten, nu naar de klarinet (serie Ken Peplovski). In deze serie wilde ik de oneindigheid vastleggen van de gevoelsmatigheden die in het proces van emotioneel groeien in de mens kunnen plaatsvinden. Het water symboliseert dat eeuwigdurende proces. Elke gebeurtenis in een leven laat zijn sporen na. Net als de steen die, als die in het water wordt gegooid, zijn kringen ver kan laten vloeien, zo zijn de emoties niet te stoppen.